DE WESTEREEN – Voor Frits de Ruiter is ook deze donderdag weer een normale dag op de voetbalclub. Samen met een groep andere vrijwilligers zorgt hij ervoor dat alles er weer netjes bij ligt op sportpark De Wieken. Het is een vertrouwd ritme voor de 68-jarige Westereender, die inmiddels al meer dan 50 jaar als vrijwilliger rondloopt op het sportcomplex.
In die 50 jaar heeft De Ruiter generaties voetballers zien komen en gaan bij VV Zwaagwesteinde. “Der sitte no spilers yn it earste alvetal dêr’t ik de heiten noch yn de jeugd fan traind haw”, zegt hij. “Dat is wol in gekke gewaarwurding.”
Toch is het typerend voor zijn enorme staat van dienst bij de voetbalclub, waar hij in al die jaren vrijwel iedere vrijwilligersfunctie heeft vervuld. “Wat ha ik net dien?”, vraagt De Ruiter zichzelf in een bestuurskamertje onder de kantine. Een vraag waarop hij geen antwoord heeft.
Door de jaren heen
Terug naar vroeger, toen De Ruiter als 18-jarige met vrijwilligerswerk begon bij de voetbalclub. “Nei de mavo koe ik it earste trijekwart jier gjin wurk fine”, blikt hij terug. “Mar moatst dochs wat om de hannen ha. Dus doe bin ik mei in freon as trainer begûn by in ploechje dat op snein spilet.”
Niet veel later vond hij werk bij Staatsbosbeheer, waar hij bijna 48 jaar als boekhouder heeft gewerkt. Ondertussen bleef de voetbalclub altijd de stabiele factor in zijn leven. “Ik haw trainer en lieder west fan de jeugd, en no bin ik noch altyd fersoarger by it earste alvetal. It is in gewoante wurden om alle dagen nei de klup te gean.”
Maandagochtend, dinsdagavond, donderdagavond, vrijdagochtend en natuurlijk zaterdag. De Ruiter is er alle dagen te vinden. Eigenlijk al vanaf zijn tiende, toen hij als jeugdspeler begon bij De Readtsjes.
Jeugdtoernooien
Een belangrijk onderdeel van De Ruiter zijn rol binnen de club waren de jeugdtoernooien. “Dy waarden nea by De Westereen organisearre”, zegt hij. “We moasten altyd útwike nei oare klups. Op in bepaald stuit bin ik nei it bestjoer stapt mei it idee om sels ek toernoaien te organisearjen.”
“Wa sil dat allegearre regelje?”, had het bestuur gevraagd. “Dat doch ik sels wol”, antwoordde De Ruiter. “Dat hie ik better net sizze kinnen”, lacht hij. “Foar’t ik it wist, wie ik alle jierren ferantwurdlik foar mear as 1100 bern.”
Ook dit werk werd routine, 24 seizoenen lang. Zodra het reguliere seizoen klaar was, begon De Ruiter al met de voorbereidingen voor de toernooien. “Yn de boufak siet ik dan altyd yn de bestjoerskeamer fan de âlde kantine, dêr’t de tafel fol lei mei ynskriuwingen en spylskema’s”, blikt hij terug.
Vooruitgang
De Ruiter heeft vrijwel alle veranderingen binnen de club meegemaakt. Waar nu moderne velden en een groot complex liggen, was het vroeger allemaal eenvoudiger. “Doe’t ik begûn, trainden we winterdeis altyd op it parkearplak fan it Badhûs”, vertelt hij.
Naast het Badhûs stond destijds nog de oude, houten kantine. Deze is later naar SC Veenwouden verplaatst, waar het nog jaren trouwe dienst had. “Yn dy tiid hiest neat.” Een groot contrast met het complex van nu. “Kwa akkommodaasje is it echt top wurden. Wy hawwe no in prachtige kantine en 14 klaaiboksen.”
Ook de velden liggen er keurig bij. “Moatst ris sjen wat dêr rydt”, zegt De Ruiter, wijzend naar een kleine robotmaaier op de achterkant van het hoofdveld. “It haadfjild hat der yn tiden net sa moai by lein.” Of dat nu door de robot komt of omdat het seizoen is afgelopen, één ding is zeker: uitwijken naar de parkeerplek van het Badhûs is verleden tijd.
Waar VV Zwaagwesteinde vroeger zowel actief was in de zaterdag- en zondagcompetitie, speelt de club sinds 2018 alleen nog maar op zaterdag. “Hast gjinien fuotballet mear op snein”, zegt De Ruiter, die deze tijden toch wel mist. “Yn de earste klasse snein hiene we hjir gemiddeld 1000 man. As we gelok ha, sit we no op sa’n 200 man. Dat is noch altyd wennen.”
Gekkigheid en hoogtepunten
Inmiddels is De Ruiter al jaren vaste verzorger bij de hoofdmacht van De Westereen. “Foaral foar it massearjen en tapen.” Het veld inlopen bij blessures doet hij niet meer. “Dan is de wedstriid ôfrûn as ik wer weromkom yn de dug-out”, grapt hij. Daarvoor heeft de club inmiddels een fysio. “Ik haw it noch nea sa maklik hân.”
De verzorging gaat geregeld gepaard met gekkigheid. “Der kaam ris in spiler by my dy’t waarmtespray op syn skonk woe.” Voor De Ruiter geen probleem uiteraard. “Dus ik pak in spuitbus en smar de hiele skonk yn. Wat er net troch hie, wie dat dit lym wie. Hy rint it fjild op en syn hân bliuwt plakken op syn skonk. Prachtich”, lacht De Ruiter.
Maar wat is dan zijn absolute hoogtepunt geweest bij de voetbalclub? “Dêr fregest my wat.” Hij kijkt even om zich heen en draait zich vervolgens om. “Dat wie wol hiel leuk”, zegt hij nuchter, wijzend naar een schilderij met daarop het kampioenselftal van de zondagcompetitie 2002/2003 (2e klasse).
Hoewel de Ruiter ook meerdere degradaties heeft meegemaakt, komen dieptepunten niet ter sprake. Hij heeft alleen maar warme herinneringen aan de club die zijn hele leven centraal heeft gestaan. Na meer dan 50 jaar lijkt stoppen dan ook geen optie. “Salang ik it dwaan kin, gean ik graach fierder. Foar my is it net mear as in gewoante.” Ook morgenochtend zal De Ruiter gewoon weer op sportpark De Wieken te vinden zijn.
