De telefoon gaat. En nog een keer. En nog een keer. Lieuwe Schaafsma kijkt even op zijn scherm, schuift de telefoon weer weg en praat verder alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Aan het einde van het gesprek laat hij zijn bellijst zien: een hele rij gemiste oproepen. “Ik fyn dat ferfelend”, zegt hij eerlijk. “Ik wol minsken helpe.”
Dat typeert de 29-jarige ondernemer misschien nog wel het beste. Geen glad verkooppraatje, geen grootse borstklopperij, maar iemand die vooral bezig is met het draaiende houden van de zaak. Handelsonderneming Schaafsma, ooit begonnen door zijn vader Bauke in de jaren tachtig, staat sinds drie jaar officieel op naam van Lieuwe. Alleen hing hij dat niet direct “oan grutte toeters en bellen”. “Ik woe my earst bewize.” Nu durft hij daar opener over te praten. “Ik doar no ergens foar te stean. En it giet net om my. At it om ik-ik-ik soe gean, ha ik tsjin myn heit sein, dan mei der my drekst in tik ferkeapje. Sa binne wy net.”
Overname stond niet vast
Dat hij ondernemer zou worden, stond bepaald niet vast. Lieuwe probeerde meerdere opleidingen, van de lerarenopleiding Engels en Geschiedenis tot Communicatie. Maar telkens liep hij vast op hetzelfde gevoel. “Ik seach it nut der net mear fan yn.” Uiteindelijk stapte hij naar zijn vader toe. “Ik sei: ‘Neie wike moandei gean ik by dy oan it wurk.’ Ik bin der gewoan yngroeid.” Wat begon met klanten helpen, groeide in hoog tempo uit tot veel meer. Bestellingen regelen, leverancierscontacten onderhouden, productkennis opbouwen. Vooral dat laatste kostte tijd. “In produkt ferkeapje is hiel makkelik, mar witte wêr’t it produkt weikomt, wêr’t it foar brûkt wurdt en wat de fariaasjes binne, dêr hie ik tiid foar nedich.”
Zijn vader gaf hem ruimte, maar drukte hem ook meteen met beide benen op de grond. “Heit sei dan: ‘It is wol faker moai waar.’” Soms betekende dat een middag werken in plaats van zwemmen met vrienden. “Do kinst net dwaan en litte wat ast wolst ast in baan hast. Ik
sjoch no hiel oars tsjin dingen oan.” Een directe opvolger had Bauke Schaafsma lange tijd niet. “Ik wie der ek net ien fan”, zegt Lieuwe lachend. Zijn vader hield de keuze altijd open. “Gean wat dwaan wat ast leuk fynst. Mar ast it dochst, dan moast der wol foar gean.”
Bewustwording
En dat ‘derfoar gean’ bleek groter dan Lieuwe vooraf dacht. Personeelsplanning, belastingen, administratie, verantwoordelijkheid. “Dêr wie ik my totaal net fan bewust.” Toch stond hij er niet alleen voor. Zijn vrouw hielp mee vanuit haar ervaring bij een administratiekantoor, een goede vriend dacht mee als accountant en zijn vader bleef dichtbij. “Dy is de rots yn de branding.” Tegelijk moest hij zijn eigen plek vinden binnen het bedrijf. Dat was soms best vreemd. Werknemers die hem als klein jongetje hadden meegemaakt, kregen nu ineens instructies van hem. Zijn zwager gaf hem daarin een belangrijke les. “Do moast net sizze: dit moast dwaan. Do moast freegje: soesto dit foar my dwaan wolle?”
Die benadering zie je terug op de werkvloer. Lieuwe noemt werksfeer meerdere keren “hiel belangryk”. Veel medewerkers zijn jong en krijgen verantwoordelijkheid. “Ik bin gjin plysjehûn.” Vertrouwen staat centraal, maar afspraken ook. “At we wat tsjin klanten sizze, moatte we derfoar stean.” Dat contact met klanten vindt hij misschien wel het mooiste onderdeel van het werk. Bellen als een levering vertraagd is, meedenken over oplossingen, mensen persoonlijk helpen in de zaak. “Minsken fine it fantastysk dat we se belje.” Online wil hij best zichtbaar zijn, maar hij gelooft meer in direct contact dan in een gelikte webshop. “At ien my
bellet, kin ik folle mear regelje dan at ien my maild.”
Normen en waarden
Ondertussen verandert het bedrijf langzaam mee met een nieuwe generatie. Waar zijn vader vroeger meer handelde in restpartijen, legt Lieuwe meer nadruk op productkennis, advies en specialisme. De klanten verwachten meer uitleg, meer snelheid en meer duidelijkheid. Daar probeert hij op in te spelen, zonder het karakter van het bedrijf kwijt te raken. Dat karakter zit diepgeworteld in de regio én in de opvoeding die hij meekreeg. “Myn âlders ha my kristlik opfoed. Dy normen en waarden sitte yn it bedriuw.” Op zondag blijft de zaak dicht. Ook rond feestdagen kiest hij bewust voor rust. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor het personeel. “Fiif jier lyn die ik it wurk fan fjouwer man. Dat kinst ien of twa jier folhâlde, mar dêrnei brekt it dy op.”
Groeien wil hij wel degelijk. Maar dan stap voor stap. “Ik ha ambysjes, mar ik wurkje net mei in fiifjierreplan.” Hij ziet kansen genoeg. Grote aanvragen komen steeds vaker binnen en door de machinale werkplaats kunnen ze veel meer leveren dan veel mensen denken. “Fan de fundearing oan’t it dak: ik kin alles regelje.” Toch bewaakt hij de grens scherp. Meer omzet klinkt mooi, maar alleen als de kwaliteit overeind blijft. “Ik wol klanten biede kinne wat ik oare klanten ek biede kin. Slagget dat net, dan soe ik my dêr skuldich om fiele.”
Ondertussen gaat de telefoon opnieuw. Lieuwe kijkt even op zijn scherm. Weer iemand die iets nodig heeft. Een bestelling, een vraag, een levering die geregeld moet worden. Hij zucht niet. Hij neemt gewoon op.
