Van de vertrouwde voetbalkantine in De Westereen naar de broeierige, ronkende straten van Bangkok. Voor Rindert Wijbenga (20) en Niels de Jong (18) werd een losse ingeving tijdens een zaterdagmiddag werkelijkheid. Sinds 26 mei reizen de twee avonturiers op de bonnefooi door Thailand en Vietnam, voordat ze straks weer de schoolbanken induiken.
Dat doen ze niet met een volledig uitgestippeld schema, maar juist met ruimte voor het onverwachte. Een hotel boeken ze soms pas onderweg. Een tip van een andere reiziger kan zomaar de volgende bestemming worden.
Het idee om samen op reis te gaan ontstond niet aan een keukentafel, maar gewoon in de voetbalkantine. Rindert en Niels kennen elkaar via het voetbal en via gezamenlijke vrienden. “Wy sieten in kear by in fuotbalwedstriid en doe kaam it sa wat op gong”, blikt Rindert terug. Allebei hadden ze al langer het idee om te reizen. Zo werd een losse gedachte langzaam een concreet plan.
Dat ze voor Thailand en Vietnam kozen, kwam onder meer door de beelden die ze voorbij zagen komen op sociale media. Azië sprak aan. Ook praktisch gezien paste het goed. “Do krijst hjir in soad foar dyn jild”, zegt Niels. Voor jonge reizigers is dat niet onbelangrijk. Ze hebben in Nederland gewerkt om de reis mogelijk te maken en willen onderweg zoveel mogelijk meemaken. De cultuur is er ook anders. “Soms is it krekt as bist tweintich jier werom yn ‘e tiid”, vertelt Rindert.
Spontane ideeën
Hun reis is bewust flexibel. Niet alles ligt vast, en juist dat maakt het avontuurlijk. Soms horen ze van andere backpackers dat een plek de moeite waard is, en dan gaan ze erheen. Soms boeken ze ter plekke een hotel of activiteit. “Ast hjir hearst: dêr moatst hinne, dan kinst dat gewoan dwaan”, klinkt het. Die vrijheid bevalt goed. Ze hoeven niet elke ochtend precies te weten waar ze ’s avonds slapen.
De dagen zijn afwisselend. Soms sluiten ze aan bij georganiseerde tours, omdat dat makkelijk is en ze dan op plekken komen waar ze anders misschien niet terecht zouden komen. “Eigenlijk dogge we fan alles wat”, concluderen ze. Op andere dagen huren ze een scooter en trekken ze er zelf op uit. Juist dat rondrijden vinden ze mooi. Niet alleen de bekende plekken, maar ook de stukken ertussen.
Eten als een local
Eten gebeurt er niet in keurige restaurants met linnen servetten, maar op straat bij eettentjes met tafeltjes die wiebelen en plastic krukken.Volgens Rindert en Niels zijn dat vaak juist de beste plekken om te eten. “Dy lytse streetfood-tintsjes mei plastic krukjes, dat binne faak de bêste”, vertelt Niels.
Eerst vonden ze het wel spannend om daar te eten. “Soene we net gewoan nei in Westersk tintsje gean?” Maar nee: gewoon tussen de locals, met eten dat soms verrassend goed is en soms vooral een oefening in vertrouwen. Maar als er locals zitten, dan is het meestal wel goed geregeld. Van een Bali-belly hebben ze nog geen last gehad.
Ze kunnen wel zeggen dat ze bij een Michelinsterrenrestaurant gegeten hebben. “Do hast hjir in soad fan dat soarte restaurants. Dy binne hiel goedkeap.” In een van die restaurants hebben ze eend geprobeerd. “Dat smakke best wol goed. It wie wat in gekke tekstuer, mar it wie wol lekker.” Ze kregen ook schorpioen aangeboden. “Wy tochten: dat moat mar net”, zegt Rindert.
Koh Tao
Een van de hoogtepunten tot nu toe was de duikcursus op Koh Tao, een eiland in Thailand. Daar haalden Rindert en Niels allebei hun duikbrevet bij een Nederlandse organisatie. Twee dagen lang kregen ze les en gingen ze het water in. Uiteindelijk doken ze tot achttien meter diep. “Dat wie echt in hiel moaie ûnderfining”, vertellen ze. Onder water zagen ze vissen, koraal en resten van wrakken. “Koh Tao wie foar ús echt wol in hichtepunt.”
Ze hoopten stiekem ook op een walvishaai. In het gebied worden die soms gezien, maar de kans is klein. Een duikinstructeur vertelde dat hij er in honderden duiken maar een paar had gezien. Voor Rindert en Niels zat het er niet in. “Spitich, mar de kâns wie ek net sa grut.” Toch deed dat weinig af aan de ervaring. De duikcursus werd een van de momenten waar ze allebei met veel plezier op terugkijken.
Reggae Bar
Naast natuur en avontuur is er ook het uitgaansleven. Ze maken feestjes mee, ontmoeten andere reizigers en komen op plekken terecht waar thuis waarschijnlijk nog lang om gelachen wordt. Een van die verhalen gaat over een Reggae Bar, waar toeristen de boksring in kunnen. Rindert wilde hier heel graag heen. Wie meedoet aan een gevecht en wint, krijgt gratis drank. “En do makkest fan alles mei. Soms stiet der in man te dûnsjen op ‘e strip. Echt alles kin hjir”, vertelt Niels. Op de vraag of het nog raarder gaat dan in de Wâlden, lachend: “Ja, net bêst!”
Voor Rindert en Niels zijn zulke belevenissen onderdeel van het avontuur. Ze zoeken niet per se het extreme op, maar laten dingen ook gebeuren.
En juist daardoor maken ze veel mee. In Bangkok ontmoetten ze bijvoorbeeld een jongen waarmee het meteen klikte. “It fielde krekt as koenen we inoar al folle langer”, vertellen ze. Soms blijft een ontmoeting bij één avond, soms trek je een paar dagen met mensen op. Dat sociale maakt de reis voor hen extra leuk.
Sociaal
Ze merken dat het helpt dat ze allebei makkelijk contact maken. “We meitsje gau in praatsje.” Met andere reizigers, maar ook met lokale mensen. Soms vallen ze op als twee lange, jonge, Nederlandse jongens, maar de reacties zijn meestal vriendelijk. Niels en Rindert voelen zich veilig in de landen. Ze vertellen dat mensen spullen terugbrengen als je iets vergeet. Een telefoon die blijft liggen, een scootersleutel die kwijtraakt: het komt gewoon weer terug. “Yn Nederlân soe dat net sa gau barre”, zegt Rindert. Het is er heel veilig, vinden ze.
Voor thuis houden ze hun reis bij via Polarsteps. Daar plaatsen ze foto’s en verhalen, zodat familie, vrienden en bekenden kunnen meekijken. Dat thuisfront speelt natuurlijk mee. Rindert is twintig, Niels achttien. Zeker Niels is nog jong. Rindert heeft al wat meer ervaring met reizen, onder andere in Zuid-Amerika, dus hij kan Niels hierin goed begeleiden. “Us âlders kinne elkoar ek wol. Se witte wol: dat sit wol goed”, vertelt Niels.
Goed leven
De reis is niet alleen mooi en avontuurlijk, maar ook confronterend. Rindert en Niels zien hoe anders mensen in Thailand en Vietnam leven. Ze zien mensen die lange dagen maken voor weinig geld. “Hjir toverst mei in euro foai in glimke op it gesicht fan de minsken. By ús is in euro mar in euro”, zegt Rindert.
“Do krijst hjir alle dagen wol in reality check”, vertelt Rindert. “Dan sjochst wol dat wy it yn Nederlân hiel goed ha.” Gezinnen moeten hier met weinig rondkomen. Soms zien ze kinderen midden in de nacht op straat vuurspuwshows geven: het zet hun eigen leven in perspectief.
Toch overheerst vooral dankbaarheid. Voor andere jongeren die twijfelen of ze ook moeten gaan reizen, is hun boodschap duidelijk. Als je de kans hebt, moet je gaan. Niet wachten tot alles perfect geregeld is, want dan blijf je wachten. “Ast jong bist en do hast de kâns, dan moatst it gewoan dwaan”, zeggen Rindert en Niels. “Do dochst it foar dysels.”
