BUITENPOST – Toen Ilja Postma na meer dan twee weken weer bij Enitor Primo in Buitenpost binnenstapte, wist ze niet wat haar overkwam. Haar kantoor hing vol slingers, collega’s overlaadden haar met felicitaties en directeur Popke Boonstra trakteerde alle tweehonderd medewerkers van de fabriek op oranjekoek. Op het gebak prijkte een foto van Ilja’s dochter Femke Kok, die een week eerder olympisch goud won op de 500 meter en zilver op de 1000 meter sprint in Milaan.
“Het was geweldig om te zien hoe iedereen op het werk had meegeleefd,” vertelt Ilja. “Ik liep door de fabriek en al mijn collega’s vertelden dat ze die dagen aan de buis gekluisterd waren om Femke haar ritten te zien. Iedereen was lyrisch.”
Ilja, die samen met haar man René en dochter Femke in Nij Beets woont, werkt al ruim dertig jaar bij Enitor in Buitenpost. Sinds april vorig jaar is ze werkzaam voor de internationale tak van het bedrijf. Vanwege haar baan kan Ilja niet bij elke schaatswedstrijd van haar dochter zijn. “Maar vorig jaar heb ik wel tegen mijn leidinggevende gezegd: ‘Het kan zijn dat ik in februari naar de Olympische Spelen zou willen gaan.’” Femke had zich in 2022 al geplaatst voor de Spelen in Beijing, maar vanwege de coronamaatregelen konden haar ouders daar niet bij zijn. Milaan was daarom extra bijzonder.
‘We stonden strak van de zenuwen in Milaan’
Ilja Postma, de moeder van Femke Kok, werkt al ruim dertig jaar bij Enitor Primo in Buitenpost. De hele kunststoffabriek leeft mee met de familie Kok als Femke de Olympische Spelen schaatst. Zelfs van internationale collega’s komen er felicitaties.
Pas in het laatste weekend van december, tijdens het olympisch kwalificatietoernooi in Thialf, konden de Nederlandse schaatsers hun felbegeerde tickets voor de Spelen bemachtigen. Femke plaatste zich voor maar liefst drie afstanden: 500, 1000 en 1500 meter. Ilja: “We wisten dus maar een maand van tevoren dat we die kant op zouden gaan. Gelukkig was mijn leidinggevende akkoord. Ondanks alle drukte met werk in die periode heb ik veel zaken vóór Milaan moeten afronden.”
Internationaal in Buitenpost
Enitor is een bedrijf dat is gespecialiseerd in op maat gemaakte kunststofprofielen voor allerlei sectoren, waaronder de bouw, meubelindustrie en retail. “Toen ik in 1994 begon, was het bedrijf kleiner en deed ik bijna alles zelf,” vertelt Ilja. “Offertes maken, orders verwerken, expeditie regelen, exportdocumenten verzorgen, factureren. Zelfs de routes met onze vrachtwagens naar België plande ik eigenhandig. Dus als ik een klant aan de telefoon had, wist ik precies wanneer de profielen bij hem of haar geleverd zouden worden.”
Sinds 2019 maakt Enitor deel uit van de Deense multinational Inter Primo. Het bedrijf heeft vestigingen in onder meer Noorwegen, Zweden, Duitsland, Polen, China en de Verenigde Staten. Het hoofdkantoor zit in hartje Kopenhagen. Ilja groeide in de loop der jaren met het bedrijf mee. Na de geboorte van Femke stapte ze over naar de afdeling marketing en communicatie en sinds vorig jaar is ze verantwoordelijk voor alle internationale beurzen en evenementen van Inter Primo. Dat betekent veel organiseren, veel (online) overleggen en regelmatig op pad naar het buitenland. “Maar als ik naar kantoor ga, is dat nog altijd gewoon in Buitenpost!”
De overstap naar de internationale tak ziet Ilja als een mooie kans. Maar het is soms ook een kluif. Zeker in de winter, als werk en het schaatsseizoen van haar dochter samenvallen. Toen Femke afgelopen jaar een wereldrecord reed in Salt Lake City, stond Ilja bijvoorbeeld op een beurs in Düsseldorf. “Ik keek samen met een Deense collega naar de livestream op mijn laptop. Zij had nog nooit schaatsen gekeken. Ineens zag ze hoe de dochter van haar collega een wereldrecord reed!”
Naar Milaan
In februari is het dan zo ver. Niet alleen de ouders van Femke, maar ook haar pake en beppe reizen af naar Italië om hun bernsbern in actie te zien. Ilja wordt ter plekke reisleidster; ze regelt de appartementen en het vervoer en googelt de snelste routes naar de ijshal. “We waren allemaal nog nooit in Milaan geweest en wisten natuurlijk nergens de weg,” lacht ze. “Maar dat hoort er ook bij.”
Twee dagen nadat de delegatie vanuit Nij Beets in Milaan aankomt, staat Femke aan de start van de 1000 meter. Ze noteert haar snelste tijd van het seizoen en heeft daarmee een olympisch record te pakken. Even lijkt de gouden plak binnen handbereik, totdat Jutta Leerdam nét onder die tijd duikt. Het wordt zilver. “Alle lof naar Leerdam,” zegt Ilja. “Maar je hoopt stiekem toch even… Femke deed het zó goed. Al is zilver natuurlijk ook fantastisch.”
Daarna is het bijna een week wachten op de 500 meter, Femkes specialiteit. Ze is al meer dan twee jaar ongeslagen op deze afstand. “De dagen tussen die twee wedstrijden… dat was geen ontspannen vakantie vieren, hoor. We stonden strak van de zenuwen.” Af en toe drinken heit, mem en dochter Kok samen koffie in Milaan. Hond Puck is ook mee naar Italië en zorgt voor wat ontspanning bij Femke. “Je probeert haar gerust te stellen, maar je weet ook: zij moet het doen.”
Droom die uitkomt
Tijdens de 500 meter-race zitten Ilja en René hoog in het stadion, met zicht op de start. “We zagen dat ze trilde. Ik was zelf ook heel nerveus. Ik dacht alleen maar: als ze maar niet wegglijdt.” Als dat na het startschot heel even lijkt te gebeuren, houdt Ilja haar hart vast. Maar dan is Femke weg. 36,49 seconden later is het beslist: Femke Kok wint olympisch goud op de 500 meter in Milaan.
Ze schrijft maar liefst twee keer olympische geschiedenis: ze schaatst een olympisch record én ze is de eerste Nederlandse vrouw ooit die goud haalt op de 500 meter. “Dat moment is niet te beschrijven,” zegt Ilja. “Je ziet je kind daar staan, en daar doe je het voor. Het is een droom die uitkomt.”
‘Dat is ook goud waard’
Een kind dat op hoog niveau sport vraagt veel van een gezin. Hoe is dat als ouder?
“Zoiets doe je gewoon voor je kind,” zegt Ilja. “Natuurlijk moet je er soms dingen om laten. René en ik gaan bijvoorbeeld in de winterperiode niet naar feestjes, omdat we Femke niet net voor een wedstrijd willen besmetten met een verkoudheidsvirus of griep.”
En toen Femke in haar middelbareschooltijd om zeven uur ’s ochtends op het ijs in Thialf moest staan, betekende dat om half zeven vertrekken uit Nij Beets. “Ik zette haar af in Heerenveen en reed dan door naar Buitenpost. Als ik op kantoor kwam, voelde het soms alsof ik er al een halve dag op had zitten.”
Overdag ging Femke naar school in Heerenveen, ’s middags trainde ze opnieuw. Rond kwart voor vijf reed Ilja weer richting Thialf. “Er waren ouders die bij elke training langs de kant stonden. Dat was bij ons niet zo. René en ik hebben allebei een drukke baan. Maar we deden het samen.” Pake sprong geregeld bij op dinsdag en bracht Femke naar een middagtraining. “Dat is ook goud waard,” zegt Ilja. “Je redt het omdat je het met z’n allen doet.”
Bericht van de CEO
Er was eigenlijk maar één afspraak in huize Kok: het moest wel leuk blijven. Die mindset heeft zich op de Spelen dubbel en dwars uitbetaald. In het TeamNL Huis in Milaan volgt na Femkes winst op de 500 meter dan ook een feestelijke huldiging.
Tussen de oranje vlaggen, muziek en omhelzingen door blijft Ilja’s telefoon maar trillen. Niet alleen familie en vrienden sturen berichten, ook vanuit de Inter Primo-groep stromen de felicitaties binnen. “Al mijn collega’s leefden mee. Natuurlijk mijn collega’s in Buitenpost, maar ook uit Denemarken, Duitsland, Polen en andere vestigingen kwamen berichten.” Zelfs de CEO nam persoonlijk de moeite om Ilja te feliciteren met het goud van haar dochter.
En bij terugkomst uit Milaan pakte Enitor dus uit met taart en slingers. “Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven, maar wat een lief gebaar! Met mijn collega’s in Buitenpost heb ik een band die je niet zomaar opbouwt met het hoofdkantoor in Denemarken. Er zijn hier mensen met wie ik al dertig jaar samenwerk. Zij voelen als een tweede familie. Geweldig, toch?”
